श्री निसर्गदत्त महाराज

आत्मरंगात डुंबून गेलेला जीवनमुक्त निरीच्छ साधू एखाद्या निर्जन गुहेत किंवा डोंगराच्या कड्याकपारीत आयुष्यभर आपल्या आत्मसुखात मग्न राहणे पसंत करतो. लोकसंपर्कापासून दूर राहणे त्याला आवडते. आत्मज्ञान प्राप्तीनंतरचे महाराजांचे जीवन रूढार्थाने जरी गिरगावातील दाटीवाटीने गजबजलेल्या वनमाळी भुवन या वास्तूत होते, तरी त्यांची राहणी मात्र कायम जीवनमुक्त साधुसारखी होती. सदा आत्मानुसंधानात ते डुंबलेले होते. लोकसंपर्कापासून ते स्वतःला कटाक्षाने दूर ठेवत होते. आपल्या १५ x १० च्या पोटमाळ्यावर ते अखेरपर्यंत राहिले. अर्थात सूर्यभास्कराचा तेजस्वी प्रकाश जसा कधी लपून राहू शकत नाही तसा या ज्ञानभास्करचा प्रकाश लपू शकला नाही.